یکی از رایج‌ترین دغدغه‌هایی که از والدین می‌شنوم این است: «بچه‌ام از نوشتن فرار می‌کند.» تجربه کار با هزاران دانش‌آموز به من نشان داده که مشکل معمولاً خود نوشتن نیست؛ مشکل این است که نوشتن برای کودک فقط «تکلیف» شده است. وقتی نوشتن معنا، انتخاب و بازی داشته باشد، کودک خودش سراغش می‌رود.

۱. ابزار نوشتن را جذاب کنید

مدادی که کودک دوستش دارد، انگیزه شروع است. مداد کاشتنی یک انگیزه اضافه دارد: کودک می‌داند وقتی مدادش تمام شود، آن را می‌کارد و گیاه می‌دهد؛ پس نوشتن با آن، یک «مأموریت» است. طرح‌هایی مثل تم پسرانه یا طرح دختر را خود کودک انتخاب کند.

۲. نوشتن واقعی، نه فقط مشق

فهرست خرید، کارت تبریک برای مادربزرگ، نامه به معلم یا یادداشت روی یخچال؛ کودک باید ببیند نوشتن «کار می‌کند».

۳. اول نقاشی، بعد نوشتن

برای کودکان کوچک‌تر، نقاشی پیش‌نیاز نوشتن است. اجازه دهید کودک اول نقاشی بکشد و بعد یک کلمه یا جمله زیرش بنویسد.

۴. کوتاه و موفق

جلسه‌های کوتاه ۱۰ دقیقه‌ای که با حس موفقیت تمام شوند، از یک ساعت مشق اجباری مؤثرترند.

۵. به محتوا توجه کنید، نه فقط به خط

اگر هر بار فقط خط بد را تذکر دهید، کودک یاد می‌گیرد نوشتن یعنی اشتباه. اول درباره چیزی که نوشته حرف بزنید.

۶. قصه بسازید

با عروسک‌های انگشتی قصه‌ای اجرا کنید و از کودک بخواهید ادامه آن را بنویسد یا نقاشی کند.

۷. دفترچه رشد

وقتی کودک مداد کاشتنی‌اش را کاشت، یک «دفترچه رشد» به او بدهید تا هر روز درباره گیاهش بنویسد. نوشتنی که موضوعش برای کودک واقعی و هیجان‌انگیز است. روش کاشت در آموزش کاشت مداد کاشتنی.

۸. الگو باشید

کودکی که می‌بیند والدینش می‌نویسند و می‌خوانند، نوشتن را بخشی طبیعی از زندگی می‌داند.

چه زمانی نگران شویم؟

اگر کودک با وجود علاقه، در گرفتن مداد، شکل دادن حروف یا تمرکز مشکل جدی و پایدار دارد، با معلم و در صورت نیاز با متخصص کاردرمانی یا روان‌شناس کودک مشورت کنید. بی‌علاقگی ساده با این راهکارها معمولاً برطرف می‌شود، اما مشکلات رشدی به ارزیابی تخصصی نیاز دارند.